04022005

สุดท้ายยยยยยยย

วันนี้ก้ออกไปข้างนอก

กลัวรถติดแต่ก้มั่ยติดนะ

พี่ชิงจะไปเอาฟิคเราเลยไปด้วย

อยากกินชาบูชิมากๆ(ตั้งแต่อาทิดที่แล้ว)

ไปถึงสยามก้เกือบบ่ายสองไปเอาฟิคที่ตรงตึกทันตะจุฬา

เอาเส่ดก้ไปร้องเกะ ทั้งๆที่ยังมั่ยได้กินข้าวเลย

รูปนี้ถ่ายที่เกะ

พี่บอกว่าเหมือนมิยาบิ หรือคัยว๊ะ shulla หน้าลิงรึป่าวเนี่ย 5555

(เหมือนอิแอบมากกว่ามั๊ย)

ร้องไป2ชม.ได้แต่เค้าคิดชม.เดียว เพราะเค้าลืมเขียนเวลา

พี่ชิงร้องแต่เพลงเซชุนอยุได้

เส่ดกะจะไปซื้อดีวีดีalicenine คิเกียด

เลยไปกินชาบูชิ ขึ้นBTSคนแน่นมากก มั่ยไหวๆ

ชาบูชิก้คนเยอะเกิ๊นนน

ณ ชาบูชิ

กินแหลกกกก

และก้กลับ มาออนเอ็ม

ไอ่แนคถามว่า

?#?$4hap?$7pii?$(252,196,024)ness?$(252,235,027)*?$0 says:ม็อบน่ากัวป่าว
?#?$4hap?$7pii?$(252,196,024)ness?$(252,235,027)*?$0 says:หน้ารร มีม็อบไม๊

ฮาแตก มันกลัวม็อบมาก วันนี้สาวน้อยเลยอยุติดบ้าน

http://babiez.storythai.com ไดมัน

------

แง่งงงงงงง เมื่อวานฟิคเปนงัยมั่ง มั่ยมีคัยคอมเม้นเลย

วันนี้มาต่อ เมื่อวานค้างไว้แปลกๆ

Title : ..not sure..

Couple : Kame Jin

By : Satsuki

เมื่อสามปีก่อน..............

"จินพ่อเสียใจด้วยนะลูกเรื่องแม่น่ะ พ่อขอโทษ"ชายคนหนึ่งดูภูมิฐาน กล่าวด้วยท่าทีที่เสียใจ

"เห่อะ มันไม่ใช่ความผิดของพ่อหรอก"ชายร่างหนาเอ่ยอย่างประชดประชัน ใบหน้าของเขานั้น ตอนนี้น้ำตามันเออล้นจนไม่อาจที่จะหยุดได้

"จินเด๋วเทอมหน้าลูกไปอยุหอพักแถวโรงเรียนนะ"

"อะไรกัน เพราะอย่างงี้ผมถึงไม่รักพ่ออ"ร่างหนาเอ่ยขึ้น แม้ว่าเขาผู้เปนลูก ไม่มีสิทธิ์ที่จะเอ่ยคำนี้ก้ตาม

"คือพ่ออยากให้ลูกทุ่มเทกับการเรียนให้เต่มที่น่ะ เหมือนที่แม่เค้าหวังไว้"

"พ่อเคยคิดถึงผมบ้างมั๊ย ห๊ะ...ได้ ผมจะทำเพื่อแม่ เพื่ออ...แม่"ชายร่างหนาเน้นเสียง ถึงตอนนี้ใบหน้านั้นไม่มีแม้แต่น้ำตา หรือความรุสึก เปนใบหน้าที่ว่างเปล่า เย็นชา

พื้นไม้ปาเก้เย็นสะท้านบางบอกถึงเวลาแห่งความอิสระที่กำลังจะจบลง หรืออะไรกันนะ?? ความเหงาอ้างว้างน่ะเหรอ??
ช่วงปิดเทอมนี้เรารู้จักความเหงาอ้างว้างพอควร ไม่สิสินทสนมเลยด้วยซ้ำ
ผมร่างบางที่ก้าวท้าวสู่ถนนสายที่คุ้นตาพร้อมกระเป๋าของผม คิดถึงบ้านจังเลย..ผมคิด
"คาเมะจัง ขึ้นรถได้แล้วลูก"แม่ของผมเอ่ยขึ้น
"ครับแม่"
ผมคาเมะนาชิ คาซึยะ นักเรียนนอก ฮ่าๆอย่าคิดไปไกลผมน่ะเปนคนต่างจังหวัด

ไกลออกไปร่างหนานอนซมอยุบนเตียงภายในห้องสไตล์ยุโรป พระอาทิตสอดส่องผ่านม่านมันช่างรบกวนเวลานอนเสียจริงๆ
"นี่ใครใช้ให้เปิดม่านเนี่ย ปิดม่านนน"ชายร่างหนานอนหัวเสียอยุบนเตียง ปวดหัวชะมัด..เขาคิด
"โอ๊ย ไม่มีใครปิดม่านเลยเหรอเนี่ย"เขาเอ่ยขณะที่นอนอยุบนเตียง ทำให้เขาต้องตื่นขึ้น
"อะไรกันเนี่ย"

"กริ๊งงงงงงง กริ๊งงงง"เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น
"--"
"จินตื่นยังลูกเด๋วรูมเมทจะมาแล้วนะ"เสียงหนึ่งเอ่ยขึ้นจากปลายสาย
"ห๊ะ..ครับพ่อเมื่อคืนผมแฮงค์ไปหน่อย" เฮ่อชอบคิดว่าอยุบ้านอยุเรื่อย..เขาคิด หลังจากนั้นเขาจึงลุกขึ้น เพื่อไปอาบน้ำ..

ครืนนนน..ครืน รถลีมูซีนชะลอความเร่วลงจอดหน้าตึกทรงกระบอกที่คุ้นเคยแต่ทำไมนะเขาก้ยังสงสัยอยุเรื่อยว่าวิศวกรคนไหนช่างออกแบบบ้านแบบนี้ ทุกครั้งที่เขาเข้าออกแยุประจำ
แต่ก้ไม่คิดที่จะหาคำตอบ มันน่าตลกชะมัด..
"ถึงแล้วจ้า"แม่ผมพูดขึ้น เปนคำพูดที่คุ้นหูทุกครั้งที่แม่มาส่งและแม่ของผมก้จะจากไป แต่ครั้งนี้มันไม่เปนเหมือนเก่าน่ะสิ
"-*-"
"คาเมะจัง ตั้งใจเรียนนะลูก รูมเมทคนใหม่คงจะดีกว่าคนเก่าน๊ะจ๊ะ เด๋วเอาของไปฝากป็ามาโกจิด้วยนะลูกอย่าลืมล่ะ"แม่บอกพร้อมส่งของมาให้
"ครับแม่"ผมรับคำ
บรืนนน บรืน และแม่ผมก้ขับรถออกไป ไกลออกไปเรื่อย ตอนนี้ผมรุสึกว่ารถลีมูซีนเล่กลงเรื่อยๆจนไกลสุดขอบฟ้าความรุสึกแบบนี้ผมไม่ชอบเอาซะเลย...
เฮ่อ รุสึกแปลกๆ รุสึกถึงความแตกต่าง อะไรนะความแตกต่าง??ผมก้ไม่เข้าใจตัวเอง และผมก้เงยหน้ามองบนฟ้าเห็นหิมะปกคลุมอากาศหนาวเหน็บอย่างทุกๆปี
ห้องฟ้าห้ไม่เห็นมีอะไรแตกต่างจากที่เคยเปนเลย คงไม่มีอะไรแตกต่างจากที่เปนอยุหรอกนะ..ผมคิด นี่แหละวิธีปลอบใจตัวเองของผม มันช่างงี่เง่าเหลือเกิน แต่ได้ผลนะ
จากนั้นผมสาวเท้าเข้าตึกทรงกระบอก ผ่านป้ายที่เขียนไว้ว่า..หอพักนักเรียน..และถ้ามองดีๆจะเห็นตัวหนังสือสีแดงเขียนกลับหัวไว้ว่า..มารุโกะ ผ่านทีไรผมก้อดขำไม่ได้
ถ้าถามว่าฝีมืใครน่ะเหรอ ยูอิจิเพื่อนของผมเอง
"อ้าวคาเมะจังมาแล้วหรอจ๊ะ ใครมาส่งล่ะ"ผู้หญิงเกือบแก่มีลักษณะอวบๆผมหยิกเปนลอนนิดๆแต่เจ๊เค้าก้แอบเปรี้ยวด้วยผมม้าเต่อที่อยุบนใบหย้ารูปขนมไหว้พระจันทร์ นี่แหละ
คือที่มาของมารุโกะแต่ผมไม่เหนด้วยกับเจ้ายูอิจิหรอกนะผมคิดว่ามันเหมือนแร็คคูนซะมากกว่า
"ครับ แม่มาส่งครับแม่ฝากของมาให้ด้วยครับ เอ่อแล้วรูมมะ.."
"จ๊ะ รูมเมทคนใหม่ของเทอมาแล้วจ่ะ ส่วนเจ้ายามะพีเค้าออกไปแล้วล่ะคงไม่มีใครรบกวนเทอแล้วล่ะจ้ะ"ป้ามาโกะจิบอกพร้อมส่งยิ้ม
"เอ่อ แล้วยามะพีเค้าา.ปะ"คาเมะจะเอ่ยถามแต่เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น
"กริ๊งงงงง กริ๊ง"
"สวัสดีค่ะหอพักนักเรียนมาโกจิค่าา"
คาเมะจึงหันหลังกลับโดยยังสงสัยอยุว่าเจ้ายามะพีย้ายไปอยุไหนนะ แต่ก้ดีออกไปได้ซะ เจ้านี่มันกวนอยุเรื่อย เขาจึงปัดเรื่องนี้ออกซะคิดไปมันก้ปวดหัวป่าวๆ เขาเดินขึ้นลิฟกดเลข11ระหว่างนั้น
เขาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดเบอยูอิจิ
"ฮัลโหล คาเมะนายมาถึงแล้วหรอ"ผู้รับสายชิงถามมาก่อน
"เออดิวะ นายย้ายของชั้นไปรึยัง"คาเมะถาม
"เอ่อ ยังว่ะ'-'คือชั้นย้ายไปแล้วอ่ะ อยุหน้าห้อง"
"--'อ้าวไหงงั้นไว้หน้าห้องทำเบื๊อกไรว๊ะ"
"เด๋วก่อนดิ่ว้าา ชั้นจะเอาเข้าห้องแล้วแต่เคาะประตูได้ยินเสียงใครข้างในตะโกนรัยไม่รุรูมเมทแกอ่ะชั้นว่า ก้เลยไม่กล้ารบกวน เอ่อคาเมะจังท่าทางนายจะเจอศึกใหญ่ว่ะ เมทแกคนเจ้าอารมแหงเลย ฮ่าๆ"
ยูอิจิพูดทำนองสะใจ
"หรอวะ เฮ่อ"คาเมะพูดเสียงกังวล

"ตึ้งง"ชั้นสิบเอ็ดแล้ว
"นายงั้นแค่นี้ก่อนนะเว่ยเจอกัน"
และทันใดนั้นเองก้มีชายร่างหนาเดินสวนกับคาเมะตรงลิฟระหว่างออกพอดี
"โอ๊ย..."ชายร่างหนาชนร่างบางเข้าอย่างจังและเดินเข้าลิฟไปโดยไม่สนใจชายร่างบางที่ขณะนี้ล้มลงไปกองอยุที่พื้น ประตูลิฟก้ค่อยๆปิดลง แว๊บนึงที่คาเมะเหนชายร่างหนาใส่กางเกงสแล็คเผยให้เห็น
ถุงเท้าแลมออกมามันเปนสีชมพู "ถุงเท้าสีชมพูo.oมีด้วยหรอเนี่ย หึหึ"คาเมะพยายามลุกขึ้น
"o.Oโว้ว บ้าจริง ทุเรศชะมัด"เหลือบไปเหนโทรศัพท์ของเขาซึ่งตอนนี้เหมือนเศษเหล็กกองอยุไม่มีผิด
"ขออย่าให้เจออิกเลยผู้ชายสีชมพูเนี่ย"เขาหัวเสีย หยิบเศษโทรศัพท์มือถือขึ้นและประกอบเข้าที่เหมือนอย่างเดิมมันก้ยังสามารถให้ได้แม้มันจะเก่าเต็มทีแล้วก้ตาม
เก่างี้สิถึงไม่เสียฮ่าๆ..เขาคิด
"คาเมะนาชชชิ คาซึย๊าาาา"เสียงนี้ลากยาว ออกมาทางตรงข้าม ชายร่างสมส่วนผิวสีแทนดวงตาคมเข้มมากับทรงผมที่ใครๆก้จำได้เพราะมีอยุคนเดียวใหหอน่ะสิ ทรงหัวเกรียนทหาร ฮ่าๆๆ
โคคินั้นเอง เขาเดินออกจากลิฟฝั่งตรงข้าม

"กลับมาแล้วหรอคาเมะจัง"โคคิถาม

"เออสิ แล้วนี่คัยล่ะ"คาเมะพูดด้วยอารมฉุนเฉียวพร้อมชี้นิ้วเข้าหาตัวเอง

"เออๆใจเยนๆนายไปหัวเสียอะไรมาเนี่ย ฮึ"โคคิถามเพราะรุว่าการพูดประชดประชันมันไม่ใช่นิสัยของคาเมะเลย

"ก้ผู้ชายสีชมพูน่ะสิ"

"ห๊ะ"โคคิทำหน้างง

"เอ่อหมายถึงผู้ชายที่ใส่ถุงเท้าสีชมพูน่ะ มันชนชั้นมือถือแตกกระจุยดีนะที่ไม่เสียอ่ะ"

"555ชั้นต้องขอบคุนเจ้านั่นนะ ขนาดชั้นไปสวดมนภาวนาให้มือถือนายหล่นมันยังไม่หล่นเล้ยย เปี่ยนเห่อะวะคาเมะ ฮี่ๆ เออแต่ไอ่ผู้ชายสีชมพูของนาย อะไรวะ งง หอเรามันนักเรียนชายนะ"

"ก้ผู้ชายไงเล่าาา"คาเมะบอกเพราะที่นี่ผู้หญิงห้ามเข้า

"เออว่ะ ลืมๆงั้นก้มีคนเดียว ยามะพีไงเจ้านั่นมันหน้าหวานซะ แต่มันก้ย้ายออกไปแล้วหนิเมื่อห้าวันก่อน"โคคิพูดทำหน้างง

"แล้วไมยามะพีถึงย้ายออกอ่ะ เมื่ออาทิดที่แล้วยังโทรมาก่อกวนชั้นอยุเลย"

"อืม เออนายแยกห้องกะยามะพีแล้วชั่ยป่ะ"

"อื้อ ก้เจ้านั่นน่ะ น่ารำคานจะตาย"

"นายนี่เอาเรื่องอยุเหมือนกันนะเนี่ย นี่ๆแต่ที่ชั้นล่างเค้าพูดกันน่ะ เค้าบอกว่าก่อนที่ยามะพีจะไปน่ะ เค้ามีเรื่องกะอคานชิคุงน่ะ"คาเมะแสดงสีหน้างง โคคิจึงพูดต่อ "ก้อคานิชิ จินที่เค้าดูเงียบเก่บตัวไม่สุงสิงกะใครเท่าไรน่ะ ตั้งแต่ที่แม่เค้าตาย เหนรุ่นพี่เค้าบอกหมอนี่ร้ายเอาการเลยล่ะ นี่เรื่องนี้อย่าบอกใครนะ"

"ทำไมอ่ะ"คาเมะถามด้วยความสงสัย

"ไม่รุสิ คนเค้าบอกมาน่ะ"โคคิตอบและเค้าก้ขยิบตาข้างหนึ่ง หันหลังและเดินจากไป อคานิชิ จิน ชื่อคุ้นๆพิกลแต่ก้ยังคิดไม่ออกเคยได้ยินที่ไหนนะ..เขาคิด คาเมะพยายามคิดแต่เค้าก้คิดไม่ออกจึงล้มเลิกความตั้งใจเสียและมุ่งหน้าไปยังห้องหมายเลข1110ที่ที่หมายในวันนี้

การเริ่มต้นใกล้เข้ามาเพียงเอื้อมมือ วันข้างหน้าจะเปนอย่างไรนะ.....รูมเมทคนใหม่........

ผมคาเมะนาชิ คาซึยะเปนคนต่างจังหวัดแม่ผมส่งผมเข้ามาเรียนในโตเกียวตั้งแต่ยังเด่กและได้มาอยุที่หอพักทรงกระบอกนี้มาหลายปีแล้ว ผมไม่อยากจะนับหรอกนะว่ากี่ปีมาแล้วที่ผมอยุที่นี่ นี่คงเปนจุดเปี่ยนของชีวิตสินะ เมื่อสามเดือนที่แล้ว ผมยังอยุกับยามะพีเมทของผม ชายหน้าหวานที่ชอบคอบก่อกวนผมอยุเรื่อย นานแล้วสินะที่ผมทนอยุกับยามะพี ตั้งแต่ที่ผมย่างก้าวเข้าหอพักนี้เปนวันแรกยามะพีเปนคนน่ารำคานที่สุดในช่วงนั้น แต่ตอนนี้กับไม่ใช่ผมรุสึกคิดถึงเค้าเหลือเกิน......

ชายร่างบางสาวเท้าได้มาหยุดยืนอยุหน้าห้องหมายเลข1110 หน้าห้องนั้นของของเขาวางเต่มไปหมด ห้องนี้สินะ เฮ่อทำไมรุสึกไม่สบายใจเอาเสียเลย ตั้งแต่ที่ยูอิจิพูด ผมหนีจากคนน่ารำคานและจะต้องมาเจอคนอารมร้ายหรอเนี่ย ชีวิตหนอ.....แต่ผมคิดถึงยามะพีนะตอนนี้ เขาอยุไหนเนี่ย?? อนาคตคือความไม่แน่นอนสิ่งที่เราเหนอาจไม่เปนอย่างที่คิดก้ได้นะ..คาเมะปลอบใจตัวเอง และเค้าก้ตัดสินใจหันหลังกับเพื่อเดินไปยังห้องหมายเลข1109ที่นั่นห้องของยูอิจิ ผมไม่ทันที่จะเคาะประตู ประตูนั้นก้เปิดออกเสียก่อน ทำเอาผมตกใจเล่กน้อย

"สวัสดีคาเมะจัง"ยูอิจิพร้อมโค้งคำนับ

"- -' เออๆทำชั้นตกใจหมดเลย"

"ชั้นเหนนายอยุหน้าห้องใหม่ของนายตั้งนานและไม่เข้าไปซะที อยากรุจังนะเมทของนายจะเปนยังไง5555"ยูอิจิพูดพร้อมแสดงสีหน้าคิด

"และเมื่อไหร่แกจะให้ชั้นเข้าไปละเนี่ย"คาเมะพูดอย่างหัวเสีย เจ้ายูอิจิเปนคนร่าเริงไม่จริงจังกับชีวิตซะเท่าไร ผมชอบเขานะเพราะความร่าเริงของเขานี่แหละทำให้ผมมีชีวิตชีวาขึ้น แต่ตอนนี้เขาร่าเริงผิดเวลาจริงๆ ผมแอบค้อนเค้านิดๆนะ

"เออๆ เข้ามาสิ"เขาพูดพลางเปิดประตูง้างออก

คาเมะเดินเข้าไป คาเมะมองไปรอบๆภายในห้องสไตล์ยุโรปที่ดูหรูหรามันเปนเหมือนหอพักห้าดาวเลย ภายนอกดูไม่หรูหราแต่เมื่อได้เข้ามาในห้องแล้วล่ะก้ มันเปนสวรรค์ของคนชั้นกลางเลยนะ เมื่อเดินเข้าไปก้จะเจอห้องรับแขกกับห้องครัว ถ้ามองไปทางขวาก้จะเจอซอยทางเดินเล่กๆเพื่อเดินไปยังห้องนอนและห้องน้ำ ห้องนอนมีสองห้องติดกันมีระเบียงสามารถชมวิวได้และที่ตรงข้ามกับห้องนอนนั้นก้จะเปนห้องน้ำซึ่งมีเพียงห้องเดียว นี่แหละคือข้อเสียของหอพักห้าดาว หึหึ และห้องผมก้จะเปนแบบนี้ ทุกชั้นทุกห้องก้จะเปนอย่างนี้มีเพียงชั้น11นี่แหละที่แตกต่างก้คืออยุใต้ชั้นดาดฟ้า..ชั้น11เปนชั้นบนสุดนั่นเอง ภายในห้องนั้นก้ไม่มีอะไรเปี่ยนแปลงจากปีก่อนๆห้องของยูอิจิก้ยังรกอยุอย่างเคย อ้อ ยูอิจิอยุกับจุนโนะอิกคนเจ้าสองคนนี้ซี้กันสุดๆเข้ากันได้ทุกเรื่องมีอยุเรื่องเดียวคือเรื่องเกียงกันทำความสะอาด แต่ก้นะ ผู้ชายมันเปนธรรมชาติ เรื่องอย่างนี้ก้ต้องเปนผู้หยิงสิเนอะ และเขาก้เดินไปนั่งที่โซฟา

"เอ๊ะ!!!!!!o.o"คาเมะร้องตกใจพร้อมมองไปทางสิ่งๆนั้นที่ตั้งอยุบนโซฟานั่น เมื่อมองเข้าไปใกล้มันคือตุ๊กตาหมีสีชมพู เขาสงสัยจึงเอ่ยถามขึ้น

"เจ้ายูอิจิ แกกำลังมีความรักอยุหรอวะ อ๊าาาหรือวะว่าแกจะเปี่ยนรสนิยะ...ย"

"บ้ารึ เออๆเกือบลืมยามะพีมันฝากให้แกอ่ะ"ยูอิจิเอ่ยพร้อมหยิบและจะส่งให้คาเมะ

"ให้ชั้นไมวะ"คาเมะถามขึ้นพร้อมแสดงสีหน้างงๆ

"สงสัยมันให้แกไว้ดูต่างหน้าว่ะฮ่าๆ"ยูอิจิเลิกคิ้วแล้วส่งตุ๊กตาให้คาเมะ

"อ้ะ..."ตุ๊กตาหมีหล่นลงพื้น คาเมะรุสึกว่ามันหนักเอาการเลยล่ะ

"ทำไมมันหนักวะ ตุ๊กตาหน้าแปลกชะมัด ยามะพีนี่คิดไรของเค้าเนี่ย"คาเมะพูดขึ้น หยิบตุ๊กตาหมีขึ้นมา

"เออชั้นก้ว่างั้น"ยูอิจิพูดพลางเหลือบตามองไปที่นาฬิกา เออนี่มันกี่โมงแล้วเนี่ย....คาเมะคิด รุสึกว่าท้องมันว่างๆ นาฬิกาบ่งบอกเวลาเกือบบ่ายหนึ่งแล้ว

"นี่ยูอิจิรอจุนโนะหรอ"คาเมะถาม

"ชั่ยๆเด๋วเค้าก้คงมาถึงแล้วล่ะ นายกินข้าวเที่ยงรึยัง เด๋วจุนโนะมาไปกินกัน"ยูอิจิชวน

"อื้อ ยัง ชั้นก้เริ่มหิวแล้ว"คาเมะตอบ

"เอ้อ แล้วของนายอ่ะที่หน้าห้อง"ยูอิจิถาม หน้าสงสัย

"เอาไว้ก่อนเหอะ คิเกียดว่ะ ยูอิจิขอบใจนะที่ช่วยขนของจากชั้น10ขึ้นมาให้น่ะ แต่ก้ขอบพระทัยอย่างสูง ที่อุตส่าขนขึ้นมาแต่เอาไว้หน้าห้องอ่านะ"

"เออน่า ชั้นไปอาบน้ำก่อนละกัน ตั้งแต่เช้ายังไม่ได้อาบเลย นายก้ดูทีวีไปพลางๆก่อนนะ เด๋วจุนโนะมันก้คงมาแหละ"ยูอิจิพูดพลางเดินหันหลังกลับ เดินไปทางซอยทางเดิน

ผมหยิบรีโมททีวีเลือกช่องไปเรื่อยๆผมก้ได้ไปหยุดที่ช่องหนึ่งเปนรายการเพลง ช่วงเวลาที่มีความสุขระหว่างที่รอยูอิจิกับจุนโนะ ผมก้ฮัมเพลงไปเรื่อย

อีกไม่กี่สิบนาทีต่อมายูอิจิก้อาบน้ำเส่ดออกมาด้วยชุดเสื้อยืดสบายๆและกางเกงยีนส์ตัวเก่งของเขา และไม่กี่วินาทีประตูห้องก้เปิดผ่างงงออก

"คาเมะ สวัสดี ผมจำเสียงร้องเพลงของคุนได้ มานานแล้งหรอครับ"ชายร่างสูงบาง ผมพริ้วไสวเอ่ยทักขึ้น

"สวัสดีครับจุนโนะ ผมก้มาถึงได้ไม่นาน"คาเมะตอบ

"ยูอิจิ แกไม่กลับบ้านเลยหรอเนี่ย"จุนโนะทักทายคาเมะเส่ดก้หันไปคุยกับยูอิจิ

"นายก้รุว่าชั้นบ้านไกล นี่ไปหาไรกินกันจุนโนะ คาเมะก้จะไปด้วย"ยูอิจิตอบพลางส่งยิ้มให้จุนโนะและคาเมะ

"โอเค้"คาเมะและจุนโนะตอบพร้อมกัน และทั้งสามก้มุ่งตรงไปยังร้านคาโซซามิที่อยุไม่ไกลไปจากหอพักของพวกเขา ร้านอาหารย่านนี้ค่อนข้างหายากพอควรที่มีอยุก้มีอยุ4-5ร้านเท่านั้นในระแวกที่สามารถเดินไปได้โดยไม่ต้องขึ้นรถ เมื่อทั้งสามได้มาถึงร้านคาโมซามิที่มีลักษณะคล้ายกะท่อมแต่ใหญ่กว่าและหลังจากนั้นเข้าก้กินอิ่ม

"อ๊าาาอิ่มจัง"ยูอิจิพูดขึ้น

"นี่เด๋วชั้นจะไปซุปเปอ"จุนโนะเอ่ยขึ้น

"อื้มไปสิ่ ผมไปด้วย จะไปซื้อของหน่อยเผื่อตอนเยนไม่ได้ออกมา คงจัดห้องเหนื่อยแย่"คาเมะพูด

"แต่ก้เหลืออิกสองวันนะกว่าจะเปิดเทอมน่ะ ฮึ่มมงั้นไปกันเถอะ"

และทั้งสามก้มุ่งตรงไปยังซุปเปอซึ่งอยุไม่ไกลจากร้ายคาโมซามิเพียงไม่ถึงสองร้อยเมตร

ที่ร้ายซุปเปอ คาเมะเดินหยิบของทั้งอาหารสำเร็จรูปเครื่องดื่ม ผลไม้ ผักและอื่นๆอิกมากมาย คงสงสัยว่าผมทำอาหารเปนรึป่าวน่ะสิ???ผมน่ะทำอาหารอร่อยเชียวล่ะ เปนเวลานานเลยทีเดียวที่กว่าจะซื้อเส่ดเวลานั้นเปนเวลาที่พระอาทิดตกดินซะแล้ว เวลาผ่านไปไวเหมือนโกหก ผมยูอิจิและจุนโนะตอนนี้เราทั้งสามได้เดินมาถึงหน้าตึกทรงกระบอกที่คุ้นเคยและช่วงนั้นเปนเวลาที่พระอาทิดตกดินอยุในสายตาพอดี ผมหันหลังกลับไปพระอาทิดที่อยุทิศหน้าของตึกสามารถมองเหนได้ชัด มันช่างสวยงามเหลือเกิน แต่พระอาทิดตกน่ะมันสวยนะแต่มันก้ทำให้ความรุสึกหดหู่ว่าวันหนึ่งของผมกำลังจะจบลง

พวกคุนคิดเหมือนผมมั๊ย..........

จากนั้นผมก้บอกให้ยูอิจิกับจุนโนะนั้นขึ้นไปก่อนเพราะผมนั้นอยากที่จะอ่านหนังสือพิมสักพัก พักนี้ข่าวอาชญากรรมเยอะมากขึ้นทุกวัน ผมอ่านไปเรื่อยๆเผื่อจะเจออะไรที่น่าสนใจ แต่ก้ไม่ ผมจึงพับหนังสือพิมเก่บเข้าที่และผมก้ขึ้นลิฟเดินทางไปยังห้องพักของผมเพื่อไปจัดการกับกองสมบัติของผมที่กองอยุหน้าห้องหมายเลข1110

ผมคาเมะนาชิ คาซึยะผู้ซึ่งเกียดความน่ารำคานเอามากๆเพราะยังงี้ผมจึงเปี่ยนรูมเมทที่แต่เดิมเปนยามะพีชายหน้าหวานที่เปนคนน่ารำคานเสียเกินจนผมทนไม่ได้ ตอนนี้รูมเมทใหม่ของผมจะเปนอย่างไรนะ...........ผมภาวนาว่าขอให้เราเข้ากันได้และไม่ทำตัวน่ารำคานเท่านั้นก้พอ ตอนนี้คาเมะพยายามขนของกองโตของเขาเข้าไปในห้องเพียงผู้เดียวเพราะไม่อาจที่จะรบกวนเวลาของยูอิจิแล้ว เมื่อผมได้ก้าวเข้าไปในห้องนั้นมันเหมือนห้องของยูอิจิไม่มีผิด เพียงแต่ในห้องนั้นมันว่างป่าวมีแต่เฟอนิเจอที่ทางหอพักมีจัดเตรียมไว้ให้เท่านั้น ผมสงสัยว่าตอนนี้รูมเมทคนใหม่ของผมนั้นจะมาถึงหรือยัง???

ผมวางของลงและนำของที่ผมซื้อมาจากซุปเปอนั้นไปเก่บในตู้เยนมีเพียงกระป๋องเบียหนึ่งกระป๋องที่ตอนนี้มันเกือบจะหมดแล้ว

ผมไม่อยากสงสัยเอาเสียเลยว่ารูมเมทของผมนั้นเปนพวกดื่มของมึนเมาด้วย แต่คงไม่ใช่หรอก เค้ายังไม่มาหนิ หลังจากนั้นผมก้ลากของตรงไปยังห้องของผมซึ่งห้องของผมจะถึงก่อนห้องของเมทของผม ทำไมผมถึงรุน่ะเหรอ ก้เจ้าเมทของผมเค้าแจ้งไว้ว่าต้องการห้องในและผมก้ตรงเข้าไปในห้อง ห้องนั้นเปนสไตล์ยุโรป ภายในห้องมีโซฟารับแขกชุดเล่กๆ โต๊ะเครื่องแป้งตู้เสื้อผ้าและอื่นๆที่ห้องนอนทั่วไปมี เพียงแต่ไม่มีห้องน้ำในตัวและทีวีเท่านั้นเอง ต่อจากนั้นผมก้ได้ลงมือจัดของพร้อมเปิดวิทยุฟังเพลงและผมก้ไม่ลืมที่จะฮัมเพลงไปด้วยระหว่างนั้น

ถัดไปถนนสายหนึ่ง ชายร่างหนานั่งดื่มเหล้าอยุในบาร์ บาร์ที่มีผู้คนมากหน้าหลายตา เขาพร่ำเพ้อถึงคนๆหนึ่งให้บาเทนเนอฟังจนไม่ต้องสงสัยว่าเค้าดึงดูดสายตาคนในบาร์ได้เกือบครึ่ง

"ทำม๊ายอ๊า ทำมายเค้าต้องจากฉานไปทั้งๆที่ฉานก้รักเค้ามาก ฮือๆๆ"ชายร่างหนาเอ่ยขึ้น

.......ผมอคานิชิ จิน ผมน่ะไม่ได้อยุกับพ่อแม่หรอกนะ ผมอยุหอพักแต่ผมไม่ได้เปนคนต่างจังหวัดหรอก ผมน่ะคนโตเกียวและผมก้เรียนอยุในโตเกียว แต่ก้ไม่รุทำไมผมต้องอยุหอพัก ตั้งแต่ที่แม่เสีย หลังจากนั้นไม่นานนักพ่อของผมก้บอกผมว่าให้ผมไปอยุหอพักเพราะอะไรน่ะเหรอ? พ่อของผมให้เหตุผลว่า 'ผมจะได้ไม่ต้องเหนื่อยเดินทางจะได้ทุ่มเวลาให้กับการเรียนเต่มที่' แต่ผมคิดว่าเหตุผลน่ะมันไม่ใช่แบบที่ท่านพูดหรอก คงเปนเพราะว่าพ่อไม่มีเวลาให้ผมเพราะคงต้องทำงานหนัก แต่อาจจะเปนเหตุผลที่ผมไม่อยากจะคิดเลย เพราะเหนว่าแม่ผมตายล่ะสิเลยไม่ใส่ใจผมแล้ว ตลอดเวลาที่ผ่านมาผมคิดว่าพ่อผมน่ะรักผมไม่มากเท่าที่พ่อทั่วไปควรจะรักลูก แต่ตอนนั้นผมก้ไม่ได้คิดอะไรเพราะผมก้ยังมีแม่ที่รักผมมาก มากกว่าพ่อละกัน ผมมั่นใจ แต่ตอนนี้มันไม่เหมือนเดิม แม่ผมตายแล้วตาบด้วยอุบัติเหตุทางรถยนต์ เมื่อสามปีก่อนผมจึงตัดสินใจไม่คัดค้านพ่อ เพราะผมคิดว่าอยุหอก้คงมีความสุขมากกว่าที่ผมจะอยุบ้านโดยไม่มีแม่ อยุกับพ่อเท่านั้นสองคน ผมเปนลูกคนเดียวมันก้เหงาเหมือนกันนะ จึงได้มาอยุหอพัก หอพักของป้ามาโกจิ และผมก้ได้เจอชายหน้าหวานคนนึงที่หอพัก ผมรุสึกถูกชะตากับเขาเหลือเกิน ผมชอบแอบมองเค้า ชอบเข้าไปคุยกับเค้าจนผมก้ไม่รุว่าผมรุสึกชอบเค้ารึป่าวนะ ผมไม่แน่ใจเพราะผมน่ะผู้ชายและเค้าก้ผู้ชายจะชอบกันได้ยังไงเล่าาา เอาเปนว่าตอนน้นผมรุสึกดีกับเค้าก้แล้วกัน ผมสนิทกับเค้ามากพอดูเลยล่ะแต่ผมกับเค้าเท่านั้นนะที่รุ คนอื่นนะเค้าคิดว่าเรารุจักกันแค่ผิวเผิน หรืออาจไม่รุเลยด้วยซ้ำ ขนาดเมทของเขาน่ะยังมั่ยรุเลยว่าผมกับเค้ารุจักกัน ผมก้ไม่รุเหมือนกันว่าทำไมผมต้องปิดบังหรือผมชอบเค้านะ ชายกับชายน่ะ...และหลังจากนั้น เอ่อมันเปนอดีตที่เจ่บปวดผมไม่อยากที่จะพูดถึงสักเท่าไรนัก

"เอ่อคุนครับถ้าคุนไม่สงบสติอารมล่ะก้ผมต้องเชิญคุนออกจากร้านนะครับ เพราะคุนส่งเสียงดังโวยวายรบกวนแขกท่านอื่นๆ"พนักงานที่ร้านเดินมาตักเตือนจิน

"โว๊ยยยย นายรุมั๊ยว่าชั้นเปนคัยอ่ะ"จินตะโกน ลุกขึ้นกระแทกโต๊ะทำให้คนในร้านยิ่งหันมามองกันมากขึ้น

"คุนครับผมว่าคุนควรสงบสติอารมและเชิญครับ ยามพาตัวคุนเค้าไปส่งหน่อย"พนักงานพูดพร้อมเรียกยาม ยามสองคนได้แบตัวจินออกไปแม้ว่าจะยากลำบากสักนิด

"โว๊ยยย ชั้นไม่ไปไหนทั้งน้านน ปล่อยเด๋วนี้"จินตะโกนอย่างโมโห แต่ตอนนี้เค้าก้ออกไปอยุหน้าร้านเสียแล้ว

"เชิญครับ"ยามพูดด้วยท่าทางสุภาพ

"เอ้อก้ปล่อยชั้นสิวะ"จินพูดพร้อมสะบัดมือ

นี่มันเปนเวลาเกือบห้าทุ่มแล้ว ไม่รุป้ามาโกจิจะว่ามั๊ยวะเนี่ยเค้าจึงเรียกแท๊กซี่กลับ

เวลาห้าทุ่มสี่สิบห้านาทีชายร่างหนาลงมาจากแท๊กซี่ที่จอดอยุบริเวณหน้าตึกทรงกระบอก เขาเดินอย่างลับๆล่อๆเพื่อที่จะหลบป้ามาโกจิเพราะถ้าเจอน่ะเค้าต้องโดนด่าแน่ๆแต่ก้โชคดีนะไม่มีใครอยุบริเวณนั้นเขาจึงขึ้นมาได้สบายๆ

ห้องหมายเลข1110ชายร่างหนาได้มายืนอยุตรงนั้น.......

จินที่ชอบรุสึกว่าตัวเองขาดความอบอุ่นจากคนรอบข้างอยุเสมอ ปีนี้เปนปีแรกที่เขาได้มีรูมเมท คือว่าปีที่ผ่านมาน่ะเขาอยุคนเดียวตลอด หลังจากที่ชายหน้าหวานที่เขารุสึกถูกชะตาจากไป เขาก้คิดว่าเขาคงไม่ได้รับความรักจากใครอิกแล้ว เพื่อไม่ให้เปนการปิดกั้นตัวเองและอยากที่จะมีใครสักคนมาช่วยเติมเต่มความอบอุ่นของเขาสักนิดก้ยังดี ไม่ได้เปนความรักจากคนรัก แต่เปนความรักจากเพ่อนๆ เขาจึงตัดสินใจที่จะมีรูมเมทเพ่อนร่วมห้องเพื่อที่เขาจะได้ไม่ต้องอยุคนเดียวอิกต่อไป อ้อ....ผมลืมบอกไปว่าชายหน้าหวานนั้นน่ะ เขาชื่อยามาชิตะ โทโมฮิสะหรือยามะพีนั่นเอง

ตอนนี้ผมเข้ามาอยุในห้องหมายเลข1110เปนห้องที่ผมเพิ่งย้ายเข้ามาเมื่อสองวันที่แล้ว เขามองไปที่ห้องครัวเขาก้รุแล้วว่าเมทของเขามาแล้ว ตื่นเต้นจัง....เขาคิด

"อุ๊บ.."จินเดินไปสะดุดกับตุ๊กตาหมีตัวหนึ่งซึ่งมันเปนสีชมพูทำให้เขาคิดถึงยามะพีเพราะยามะพีน่ะชอบสีชมพูเอามากๆ ผมไม่อยากนึกถึงเค้าเลย ไม่อยากที่จะเหนอะรัยที่เปนสีชมพูด้วย มันทำให้ผมคิดถึงเค้ามากขึ้นและคำถามๆหนึ่งที่ผุดขึ้นขณะที่ผมคิดถึงเขานั้นยังวนเวียนอยุในหัวผม คือทำไมเค้าจึงจากผมไปนะ...? ทั้งที่ภาพสุดท้ายที่ผมเหนเค้านั้นเปนภาพที่เค้าหลับตาซึ่งผมยังไม่ได้แม้กระทั่งบอกความในใจของผมกับเค้าเลยและตอนนี้ก้ไม่มีใครรุว่าเค้าไปอยุที่ไหน มันทำให้ผมเข้าใจที่เค้าบอกกันว่า 'เราไม่รุว่าจะจากกันเมื่อไร จงเชื่อในวันนี้ไม่ใช่วันข้างหน้าเมื่อเรารักใครแล้ว บอกเค้าไปเถอะบอกตั้งแต่วันนี้และต่อไป มันคงจะดูเหมือนบอกรักพร่ำเพรื่อแต่เราก้ยังรุสึกดีที่ได้บอกอะไรก่อนที่มันจะสายไป'

แล้ววันนี้ล่ะคุนบอกรักคนที่คุนรักหรือยัง.....???

เขาตั้งตุ๊กตาไว้และเดินตรงไปยังห้องนอนของเขา แสงไฟจากห้องแรกนั้นมากระทบตาจิน ห้องนั้นไม่ได้ปิดประตู เมื่อจินเดินผ่านเขาก้แอบเหล่มองรูมเมทของเขา คือใครนะ? แต่เมื่อเขามองเข้าไปแล้วก้เจอกับชาบร่างบางนอนอยุบนเตียงเผยให้เหนแผ่นหลังอันขาวเนียน ใครกันนะ??...เขาคิด จินเดินไปปิดไฟและประตูก่อนที่เขาจะกลับเข้าห้องตัวเองและผล็อยหลับไป

เช้าวันใหม่อากาศแจ่มใสไม่หนาวมาก ร่างบางที่นอนอยุบนเตียงไม่อยากจะขยับเขยื้อนลุกขึ้นจากเตียงเลย แต่วันนี้มีภาระที่หนักอึ้ง ของยังจัดไม่เส่ดเลย

"อ๊ะ" และเขาก้คิดขึ้นได้ว่าเมื่อคืนเขาจัดของและเผลอหลับไป ไฟ ประตูก้ยังไม่ได้ปิด คงเปนรูมเมทของเขาสินะ ดีจังอุดส่าปิดให้ด้วย...เขาคิด คาเมะเริ่มประทับใจเมทของเขาซะแล้ว เขาชักจะตื่นเต้นแล้วสิ อยากเจอจัง ชายร่างบางลุกจากเตียงมุ่งตรงไปยังครัวและจัดการอาหารเช้าของเขาและก้ทำเผื่อเมทของเขาด้วย

เมื่อเส่ดเขาไปวางที่โต๊ะก้พบตุ๊กตาหมีที่เขาลืมไว้ห้องยูอิจิ ยูอิจิคงเอามาให้

"ปิ๊ด"คาเมะเปิดทีวีไปพลางๆเพื่อรอเมทของเขาซึ่งคาเมะก้ไม่รุว่าเมทของเขานั้นจะตื่นสายรึป่าว

คาเมะเปิดรายการเพลงและฮัมเพลงไปเรื่อยโดยไม่รุว่ามีสายตาคู่หนึ่งกำลังจับจ้องเขาอยุจากทางด้านหลังและไกลออกไปชายคนหนึ่งตื่นจากฝันของเขาเพราะเสียงร้องเพลงของคาเมะ

"..............................."ชายร่างหนายืนฟังอย่างคล้อยตามเสียงเพลงนั้นมันช่างเพราะพริ้งชวนให้น่าหลงใหลเหลือเกิน จินมองไปที่ห้านหลังของผู้ส่งเสียงเพลงไพเราะนี้ มันทำให้จินนึกถึงแผ่นหลังอันขาวเนียนที่ชวนมองนั้น ผมสีน้ำตาลพริ้วไสวได้รูป แก้มด้านข้างเนียนใสมีเสน่ห์ จินพยายามมองว่าชายผู้นั้นเปนใครกัน? แต่วินาทีนั้นต่อมาเสียงเพลงก้หยุดลงทำให้จินตื่นจากการเคลิบเคลิ้มและร่างบางนั้นก้กำลังจะหันมา จินหันหลังกลับอย่างรวดเร่ว โดยอัติโนมัติ ชั้นจะหลบทำไมนะ...เขาคิด

"เอ่อ คุนครับ คุนคงเปนเมทใหม่ของผมมาทานอาหารเช้าด้วยกัน ผมเตรียมไว้แล้ว"คาเมะเอ่ยขึ้น ตอนนี้คาเมะได้จับจ้องไปทางร่างหนานั้นตัวเค้าสูงใหญ่ดูดี หุ่นแบบนี้แหละสเป็คของผู้หญิงเลยล่ะ ผมก้ฝันว่าอยากจะมีหุ่นแบบนี้เหมือนกัน คาเมะรุสึกถึงเลือดในตัวของเขาฉีดพุ่งซ่านไปหมด

"ผมคาเมะนาชิ คาซึยะ ยินดีที่ได้รุจักครับ"คาเมะแนะนำตัว

ชายร่างหนาหมุนตัวกลับพร้อมส่งยิ้ม จินสังเกตใบหน้าทุกสัดส่วนนั้น มันช่างเหมือนผู้หญิงไม่มีผิด จินเพิ่งจะสังเกตว่าคาเมะนั้นตัวเล่กๆหน้ากอดจิงๆ จินรุสึกถูกชะตา

"ผมเพิ่งย้ายมาจากห้อง1009ครับแล้วคุนล่ะ"คาเมะพูดพร้อมส่งยิ้มหวาน

ชายคนนั้น เมื่อได้ยินว่าห้อง1009สีหน้าของเขาก้เปี่ยนไปอย่างเหนได้ชัด รูมเมทของยามะพีเหรอเนี่ย?..คาเมะนาชิ คาซึยะ.. ยามะพีชอบพูดถึงเมทเค้าบ่อยๆ ผมเกียดเค้าเอามากๆ

"เอ่อ ชั้นอะคะ..จิ้นน่ะ ชั้นชื่อจิ้น ชั้นเพิ่งมาอยุหอพักใหม่น่ะ"จินพูดขึ้นด้วยสีหน้าลังเล เขาหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะโกหก

"ครับ ยินดีที่ได้รุจักครับ จิ้นคุง"คาเมะโค้งตัวเล่กน้อย

"-*-"

"ชื่อจิ้นเฉยๆหรือครับ ชื่อแปลกจัง"คาเมะแสดงสีหน้าอยากรุ

"ก้บอกว่าชื่อจิ้นก้จิ้น ไม่ต้องถามอะไรมาก และจะมาอยุร่วมกันนาะควรที่จะเกรงใจเพ่อนร่วมห้องบ้างเพราะนายส่งเสียงอะไรไม่รุ ทำให้ชั้นตื่น"จินพูดใส่อารม

"เอ่อ ผมต้องขอโทษครับจิ้นคุงที่ส่งเสียงดัง"คาเมะรุตัวเองว่าอาจจะเจอปัญหาใหญ่ แต่เพราะความอดทนของเขา ทำให้เขาไม่โกดจิ้นคุงเลยสักนิด

"- -"

"ผมทำอาหารเช้าไว้ ทานด้วยกันสิครับ"

"ไม่ล่ะชั้นไม่หิวที่ชั้นตื่นเพราะเสียงเอะอะของนาย"จินพูดจบและเดินจากไป ปล่อยคาเมะที่อยุเบื้องหลังไว้คนเดียว หน้าจิ้นคุงเคยเหนที่ไหนนะบอกไม่ถูกเขาคิดไม่ออก

"บ้าชิบทำไมต้องเปนนายด้วย และตอนนี้ยามะพีไปอยุไหนของเขาเนี่ย วุ่นวายไปหมด"

จินสบถกับตัวเอง

จินเปิดโน๊ตบุคเพื่อรอนามะพีออนไลท์แต่ก้ไม่มีวี่แวว เขารอจนเผลอหลับไป

.........อีกฟากนึงของผนัง

"ย่ะโฮ่ โน๊ตบุคซ่อมเส่ดแล้ว"เสียงที่คุ้นเคย คาเมะจังเปิดโน๊ตบุคตัวเอง

"ติ้ง ติ่ง"อีกฟากหนึ่งของผนัง ชายร่างหนาสะดุ้งตัวตื่นขึ้น เขาดีใจมากๆ ยามะพีจังแหงๆ

เทอคนที่ชั้นรอคอย*-นี่ๆนายไปอยุไหนอ่ะ ชั้นเปนห่วงนายแทบแย่รุมั๊ยย (จินรีบทักโดยไม่ได้สังเกตเมลแม้แต่น้อย)

เหนื่อย หนาววววว*-ห๊ะ (คาเมะตอบอย่างงงๆ)

เทอคนที่ชั้นรอคอย*-นี่นายจำชั้นไม่ได้เหรอห้ะ ชั้นชักจะโมโหนายซะแล้วสิ

เหนื่อย หนาววววว*-อ่อ เอ้อจำได้สิ นายเปนไงมั่ง (คาเมะดูที่เมลก้ไม่ใช่เมลคนที่เค้ารุจัก แต่คงเปนเพ่อนเค้าสักคนเขาไม่อยากให้ใครโกรธจึงเออออไปและค่อยเนียนถามดีกว่า)

เทอคนที่ชั้นรอคอย*-นายไม่ต้องห่วงชั้นหรอกน่า นายไปไม่บอกชั้นเลยนะ

เหนื่อย หนาววววว*-อืม โทดที (คาเมะตอบ แอบงงเล่กน้อยคงเปนเพ่อนที่บ้านล่ะมั้งแต่เราก้ไม่ได้ติดต่อกับใครหลายปีแล้วนะ ฮึ่ยย!งงว่ะ อืมรึจะถามไปเลยว่าใคร ยื้อ!ไม่เอาดีกว่าโดนเพ่อนโกรธไม่คุ้มค่าเลย)

เทอคนที่ชั้นรอคอย*- [- -*]

เหนื่อย หนาววววว*-แล้วตอนนี้นายอยุไหนอ่ะ

เทอคนที่ชั้นรอคอย*-หอน่ะสิ นี่ชั้นเข้ากับรูมเมทของชั้นไม่ค่อยได้อ่ะ (จินไม่อยากที่จะบอกยามะพีว่าเมทคนใหม่ของเค้านั้นคือ คาเมะ)

เหนื่อย หนาววววว*-อื้อ ยังไงก้สู้ๆนะชั้นว่านายต้องเข้ากันได้ หลังก้อนเมฆยังมีแสงสว่างนะ ต้องมีอะรัยที่ดีแน่นอน (ตอนนี้คาเมะมั่นใจและว่าต้องเปนนาริมิยะ เพ่อนเก่าสมัยประถมที่เข้ามาเรียนในโตเกียวเหมือนกัน สงสัยเค้าคงเปลี่ยนเมล)

เทอคนที่ชั้นรอคอย*-นายนี่ยังเข้าใจชั้นเสมอเลยนะ เพราะงี้ชั้นถึงรักนาย ฮ่าๆ ตั้งแต่ที่นายจากไปชีวิตชั้นก้น่าเบื่อเหงาหงอยไปวันๆ

เหนื่อย หนาววววว*-พูดอะไรของนายเนี่ย นั่นมันนานแล้วนะ (คาเมะงง)

เทอคนที่ชั้นรอคอย*- [-#-] (จินก้งงนะ)

เหนื่อย หนาววววว*-เอาน่า ชีวิตน่าเบื่อก้เหมือนต้นไม้ที่ใบเหี่ยวแห้งใกล้ตาย มันก้ไม่เรียกว่าต้นไม้ นายก้หัดเอาน้ำมารด เอาปุ๋ยมาใส่บ้างเซ่ นายก้พูดเก่งออกหาแฟนซักคนหรือไม่ก้เพ่อนคุยยามเหงาบ้างก้ได้ (นี่เขาพูดมากไปรึป่าวเนี่ย...คาเมะคิด)

เทอคนที่ชั้นรอคอย*-เอ่อ นี่นายชื่อไรเหรอ (จินงงตั้งแต่แรกแล้วจึงเอ่ยถามขึ้น)

เหนื่อย หนาววววว*-อ้าววว! นายไม่ใช่นาริมิยะหรอ (คาเมะงงตั้งแต่ตอนที่บอกว่ารักเค้าแล้ว เพราะเจ้านาริจังมันขี้อายจะตาย)

เทอคนที่ชั้นรอคอย*-อะอื้อ ขอโทดนะครับ ทักคนผิดน่ะครับ ฮ่าๆ คุยมาตั้งนาน คุนชื่ออะไรหรือครับ (เมลนี้ไม่ใช่เมลยามะพี แต่ตอนนี้เค้าคุยถูกคอเลยอยากรุจัก)

เหนื่อย หนาววววว*-เอ่อ ชื่อ ไค ครับ (คาเมะตัดสินใจที่จะบอกชื่อปลอมเพราะเค้าไม่อยากที่จะบอกชื่อจริงหนิ)

เทอคนที่ชั้นรอคอย*-ครับ ชื่อแปลกดีจัง ผมรุคิครับ (จินก้ไม่วายที่จะบอกชื่อปลอม)

TO BE CON ..........By Satsuki

--------------

เหนื่อยเหลือเกิน

กะจะต่ออิกนิดตอนเจอกัน แต่ไม่ไหวแล้ว

55555จะออนเอ็มละ

ยังงัยก้ช่วยคอมเม้นให้หน่อยน้า เพราะเราเพิ่งแต่งอ่ะ มั่ยรุพาสาจะเปนยังงัย

พี่บอกว่าเรื่องมันยืดแบบอทิบายมากเกินไป กะจะเอาออกแต่อุตส่าแต่งแล้วเลยลงๆไปก่อน

เหนื่อยมาก ไปล่ะ

ขอ สุดที่ร๊ากสักรูปก่อนไป

ไฟท์โคะนาโอริ