เบื่อมากๆช่วงนี้งานเยอะต้องตามเก่บ เราเลยคิเกียด ฮ่าๆ

มานั่งแต่งฟิคได้1อาทิดและ คิดเรื่องไม่ค่อยออกเท่ารัย สมองมั่ยแล่นเลย

ยังงัยอ่านแล้วก้คอมเม้นให้หน่อยนะ เพราะเรามือใหม่น่ะ:) วันนี้ลงแค่นี้ก่อนเพราะตอนนี้ง่วงนอนมากๆ

พี่เราอ่านบอกว่ามันดูทรึมๆมึมๆ ฮ่าาาๆ ยังงัยก้ลองอ่านให้จบนะ เพราะตอนนี้เราอยุในโหมดเส้าเรื่องเลยออกเปนงี้ แต่พี่เราบอกว่าหลังๆก้พอดูได้อ่ะ สู้ๆๆ(จะสอบอยุแล้วตู มาสู้ๆ!!!)

ไปกันเลย (ยังมั่ยมีชื่อเรื่อง)

---------

พื้นไม้ปาเก้เย็นสะท้านบางบอกถึงเวลาแห่งความอิสระที่กำลังจะจบลง หรืออะไรกันนะ?? ความเหงาอ้างว้างน่ะเหรอ??
ช่วงปิดเทอมนี้เรารู้จักความเหงาอ้างว้างพอควร ไม่สิสินทสนมเลยด้วยซ้ำ
ผมร่างบางที่ก้าวท้าวสู่ถนนสายที่คุ้นตาพร้อมกระเป๋าของผม คิดถึงบ้านจังเลย..ผมคิด
"คาเมะจัง ขึ้นรถได้แล้วลูก"แม่ของผมเอ่ยขึ้น
"ครับแม่"
ผมคาเมะนาชิ คาซึยะ นักเรียนนอก ฮ่าๆอย่าคิดไปไกลผมน่ะเปนคนต่างจังหวัด

ไกลออกไปร่างหนานอนซมอยุบนเตียงภายในห้องสไตล์ยุโรป พระอาทิตสอดส่องผ่านม่านมันช่างรบกวนเวลานอนเสียจริงๆ
"นี่ใครใช้ให้เปิดม่านเนี่ย ปิดม่านนน"ชายร่างหนานอนหัวเสียอยุบนเตียง ปวดหัวชะมัด..เขาคิด
"โอ๊ย ไม่มีใครปิดม่านเลยเหรอเนี่ย"เขาเอ่ยขณะที่นอนอยุบนเตียง ทำให้เขาต้องตื่นขึ้น
"อะไรกันเนี่ย"

"กริ๊งงงงงงง กริ๊งงงง"เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น
"--"
"จินตื่นยังลูกเด๋วรูมเมทจะมาแล้วนะ"เสียงหนึ่งเอ่ยขึ้นจากปลายสาย
"ห๊ะ..ครับพ่อเมื่อคืนผมแฮงค์ไปหน่อย" เฮ่อชอบคิดว่าอยุบ้านอยุเรื่อย..เขาคิด หลังจากนั้นเขาจึงลุกขึ้น เพื่อไปอาบน้ำ..

ครืนนนน..ครืน รถลีมูซีนชะลอความเร่วลงจอดหน้าตึกทรงกระบอกที่คุ้นเคยแต่ทำไมนะเขาก้ยังสงสัยอยุเรื่อยว่าวิศวกรคนไหนช่างออกแบบบ้านแบบนี้ ทุกครั้งที่เขาเข้าออกแยุประจำ
แต่ก้ไม่คิดที่จะหาคำตอบ มันน่าตลกชะมัด..
"ถึงแล้วจ้า"แม่ผมพูดขึ้น เปนคำพูดที่คุ้นหูทุกครั้งที่แม่มาส่งและแม่ของผมก้จะจากไป แต่ครั้งนี้มันไม่เปนเหมือนเก่าน่ะสิ
"-*-"
"คาเมะจัง ตั้งใจเรียนนะลูก รูมเมทคนใหม่คงจะดีกว่าคนเก่าน๊ะจ๊ะ เด๋วเอาของไปฝากป็ามาโกจิด้วยนะลูกอย่าลืมล่ะ"แม่บอกพร้อมส่งของมาให้
"ครับแม่"ผมรับคำ
บรืนนน บรืน และแม่ผมก้ขับรถออกไป ไกลออกไปเรื่อย ตอนนี้ผมรุสึกว่ารถลีมูซีนเล่กลงเรื่อยๆจนไกลสุดขอบฟ้าความรุสึกแบบนี้ผมไม่ชอบเอาซะเลย...
เฮ่อ รุสึกแปลกๆ รุสึกถึงความแตกต่าง อะไรนะความแตกต่าง??ผมก้ไม่เข้าใจตัวเอง และผมก้เงยหน้ามองบนฟ้าเห็นหิมะปกคลุมอากาศหนาวเหน็บอย่างทุกๆปี
ห้องฟ้าห้ไม่เห็นมีอะไรแตกต่างจากที่เคยเปนเลย คงไม่มีอะไรแตกต่างจากที่เปนอยุหรอกนะ..ผมคิด นี่แหละวิธีปลอบใจตัวเองของผม มันช่างงี่เง่าเหลือเกิน แต่ได้ผลนะ
จากนั้นผมสาวเท้าเข้าตึกทรงกระบอก ผ่านป้ายที่เขียนไว้ว่า..หอพักนักเรียน..และถ้ามองดีๆจะเห็นตัวหนังสือสีแดงเขียนกลับหัวไว้ว่า..มารุโกะ ผ่านทีไรผมก้อดขำไม่ได้
ถ้าถามว่าฝีมืใครน่ะเหรอ ยูอิจิเพื่อนของผมเอง
"อ้าวคาเมะจังมาแล้วหรอจ๊ะ ใครมาส่งล่ะ"ผู้หญิงเกือบแก่มีลักษณะอวบๆผมหยิกเปนลอนนิดๆแต่เจ๊เค้าก้แอบเปรี้ยวด้วยผมม้าเต่อที่อยุบนใบหย้ารูปขนมไหว้พระจันทร์ นี่แหละ
คือที่มาของมารุโกะแต่ผมไม่เหนด้วยกับเจ้ายูอิจิหรอกนะผมคิดว่ามันเหมือนแร็คคูนซะมากกว่า
"ครับ แม่มาส่งครับแม่ฝากของมาให้ด้วยครับ เอ่อแล้วรูมมะ.."
"จ๊ะ รูมเมทคนใหม่ของเทอมาแล้วจ่ะ ส่วนเจ้ายามะพีเค้าออกไปแล้วล่ะคงไม่มีใครรบกวนเทอแล้วล่ะจ้ะ"ป้ามาโกะจิบอกพร้อมส่งยิ้ม
"เอ่อ แล้วยามะพีเค้าา.ปะ"คาเมะจะเอ่ยถามแต่เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น
"กริ๊งงงงง กริ๊ง"
"สวัสดีค่ะหอพักนักเรียนมาโกจิค่าา"
คาเมะจึงหันหลังกลับโดยยังสงสัยอยุว่าเจ้ายามะพีย้ายไปอยุไหนนะ แต่ก้ดีออกไปได้ซะ เจ้านี่มันกวนอยุเรื่อย เขาจึงปัดเรื่องนี้ออกซะคิดไปมันก้ปวดหัวป่าวๆ เขาเดินขึ้นลิฟกดเลข11ระหว่างนั้น
เขาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดเบอยูอิจิ
"ฮัลโหล คาเมะนายมาถึงแล้วหรอ"ผู้รับสายชิงถามมาก่อน
"เออดิวะ นายย้ายของชั้นไปรึยัง"คาเมะถาม
"เอ่อ ยังว่ะ'-'คือชั้นย้ายไปแล้วอ่ะ อยุหน้าห้อง"
"--'อ้าวไหงงั้นไว้หน้าห้องทำเบื๊อกไรว๊ะ"
"เด๋วก่อนดิ่ว้าา ชั้นจะเอาเข้าห้องแล้วแต่เคาะประตูได้ยินเสียงใครข้างในตะโกนรัยไม่รุรูมเมทแกอ่ะชั้นว่า ก้เลยไม่กล้ารบกวน เอ่อคาเมะจังท่าทางนายจะเจอศึกใหญ่ว่ะ เมทแกคนเจ้าอารมแหงเลย ฮ่าๆ"
ยูอิจิพูดทำนองสะใจ
"หรอวะ เฮ่อ"คาเมะพูดเสียงกังวล

"ตึ้งง"ชั้นสิบเอ็ดแล้ว
"นายงั้นแค่นี้ก่อนนะเว่ยเจอกัน"
และทันใดนั้นเองก้มีชายร่างหนาเดินสวนกับคาเมะตรงลิฟระหว่างออกพอดี
"โอ๊ย..."ชายร่างหนาชนร่างบางเข้าอย่างจังและเดินเข้าลิฟไปโดยไม่สนใจชายร่างบางที่ขณะนี้ล้มลงไปกองอยุที่พื้น ประตูลิฟก้ค่อยๆปิดลง แว๊บนึงที่คาเมะเหนชายร่างหนาใส่กางเกงสแล็คเผยให้เห็น
ถุงเท้าแลมออกมามันเปนสีชมพู "ถุงเท้าสีชมพูo.oมีด้วยหรอเนี่ย หึหึ"คาเมะพยายามลุกขึ้น
"o.Oโว้ว บ้าจริง ทุเรศชะมัด"เหลือบไปเหนโทรศัพท์ของเขาซึ่งตอนนี้เหมือนเศษเหล็กกองอยุไม่มีผิด
"ขออย่าให้เจออิกเลยผู้ชายสีชมพูเนี่ย"เขาหัวเสีย หยิบเศษโทรศัพท์มือถือขึ้นและประกอบเข้าที่เหมือนอย่างเดิมมันก้ยังสามารถให้ได้แม้มันจะเก่าเต็มทีแล้วก้ตาม
เก่างี้สิถึงไม่เสียฮ่าๆ..เขาคิด
"คาเมะนาชชชิ คาซึย๊าาาา"เสียงนี้ลากยาว ออกมาทางตรงข้าม ชายร่างสมส่วนผิวสีแทนดวงตาคมเข้มมากับทรงผมที่ใครๆก้จำได้เพราะมีอยุคนเดียวใหหอน่ะสิ ทรงหัวเกรียนทหาร ฮ่าๆๆ
โคคินั้นเอง

--------

TO BE CON.... โอวว ง่วงมากกเด๋วมาต่อออ จบยังงี้ทุเรศมากก

ไฟท์โคะนาโอะริ

edit @ 2006/02/04 19:38:45